Ik weet het nog als de dag van gisteren. M'n eerste stap op de dialyse van het toenmalige Refajaziekenhuis. Ik kwam voor m'n sollicitatiegesprek met het hoofd van de afdeling. Het was geloof ik ergens in januari 1982.
Spannend was het vond ik. De dialyse was op de derde verdieping naast het lab. Ik was er natuurlijk tijdens mijn opleiding regelmatig langsgekomen, m'n handen vol met labbuizen en aanvraagformulieren. En dan zag ik soms een paar in het groen geklede figuren achter het glas van een klapdeur, maar verder dan die klapdeur was ik nooit geweest. Naast de deur zat zo'n doorgeefluik net zoals vroeger bij de afhaalchinees. Er zat ook een bel met een bordje erbij: "Eerst aanmelden!"
Er heerste een soort mystieken geheimzinnigheid rond en achter die deur.
Daar gebeurden immers spannende dingen, waar eigenlijk niemand in huis het fijne van wist. Veel machines ja en van die kunstnieren, maar meer wist ik er niet van.
Ooit tijdens het eerste deel van mijn A-opleiding had ik tijdens mijn interne stage weleens zo'n machine gezien: zo'n blauw ding met pompen, slangen en veel metertjes dat naast het bed van een patiënt stond. Ik moest elke dag 3x met m'n stethoscoop luisteren naar het geluid van een "shunt". Om de arm van die patiënt zat een verband en daar stond een groot kruis op getekend; daar moest je je stethoscoop dan opzetten en hoorde je een "zoefzoef" geluid. Wat het allemaal precies inhield wist ik toen echt niet..........
Klinkt misschien raar, maar ik had nog geen ene seconde na mijn diplomering als A-verpleegkundige op een gewone verpleegafdeling gewerkt, toen ik aanbelde bij die klapdeuren van de dialyseafdeling, op die maandagmorgen in januari 1982. Nadat ik mijn A-diploma had behaald werd onze hele groep eruit gezet vanwege bezuinigingen. Het was niet meer vanzelfsprekend dat je gelijk een baan had. Ik had het geluk dat ik toen bij een gemeenteziekenhuis werkte en dus werd beschouwd als semi-ambtenaar. Dat hield in dat je wachtgeld kreeg bij ontslag, 6 maanden lang.
Zes maanden lang heb ik ervan genoten: even lekker niets doen en toch je salaris krijgen. Machtig toch, je hebt net 3 jaar geploeterd, hard gewerkt en beloond met een mooi diploma en dan ben je vrij! Feesten dus, lekker uitslapen en van de zon genieten maar ook kijken naar een baan. Zoeken, wat ligt me en wat ligt me niet?
Ik herinner me dat ik had gesolliciteerd op een advertentie van een "tehuis voor ouderen" zoals ze dat toen noemden in de advertentie. Nou, ik ben op sollicitatiegesprek geweest en ben er bijna gillend weggelopen!
Het eerste wat me daar opviel was de enorme grote bos sleutels die iedere werknemer bij zich droeg. Opgesloten! Mensen werden opgesloten en dat ligt me dus helemaal niet.
Ik heb beleefd bedankt.
Maar de tijd begon te dringen, de 6 maanden van vrijheid waren bijna om en ik moest toch een baan vinden?
Dan maar heel brutaal gewoon bellen met personeelszaken en vragen of ze wat voor me hadden . "Ja, we hebben plek op chirurgie en de dialyse".
Dialyse???? ......heel vaag zag ik de beelden in m'n hoofd van die ene patiënt met dat rare verband met kruis op die ene kamer van de interne afdeling. Dialyse??.. o ja, die blauwe machine met al die pompen en metertjes.
Nieuwsgierig als ik was (en nog steeds ben) zei ik:"ok, ik wil daar wel op solliciteren".
En daar stond ik dan, januari 1982: voor de klapdeur van de dialyse, met enigszins knikkende knietjes en vol ontzag. Ik zou een sollicitatiegesprek hebben met het hoofd van deze geheimzinnige afdeling en drukte vol verwachting op de bel.............
Geen opmerkingen:
Een reactie posten