Ik belde dus aan en na even wachten verscheen er een verpleegkundige, gekleed in een vaal bruin uniform, die lachend de deur voor me opendeed. Die kleur van haar uniform, tja het viel me gelijk op. Het was geen bruin, geen beige, ook geen versleten olijfgroen, maar meer de kleur van opgedroogde klei.
De jurk plakte ook nog ongegeneerd aan en tussen haar benen en kroop stiekem omhoog, vanwege het feit dat er in het tijdperk waar ik nu over praat, nog panty's gedragen moesten worden! Blote benen onder je uniform waren een schending van 't kledingvoorschrift en dat kon dus echt niet. Het feit dat dit heel vaak statische elektriciteit veroorzaakte en dus regelmatig ernstige schokken bij de onfortuinlijke draagster opleverde, was niet van belang. In ieder geval flatteerde dat kleikleurig statusomhulsel de dame in kwestie uberhaupt niet.
Ik mocht niet gelijk mee. Ik moest eerst mijn schoenen flink op de mat die er lag vegen. Die was nat en zompig door (wat me pas later duidelijk werd) het elke dag 2x besproeien met een desinfecterende oplossing. Daarna moest ik van die blauwe plastic overschoenen aan doen. Dit alles maakte al een zeer grote indruk op mij:. Het leek alsof ik een geheim domein binnentrad, zwaarbewaakt en gericht op het tegenhouden van allerlei enge beesten.
Ik werd meegevoerd naar een voor deze tijd kleine ruimte van 6x4meter. Een ruimte die dienst deed als kantoor voor het hoofd, werkplek voor de secretaresse, koffiekamer, werkoverleg, klinische lessen en wat dies meer zei. Dat is nu niet meer voor te stellen!
De wanden van het voorste gedeelte waren betimmerd met schrootjes die hun beste tijd al hadden gehad en waar 2 banken stonden van Ikea. Er zaten twee andere toekomstige collega's op het moment dat ik daar binnen werd geleid. Ze lagen in een deuk!!
Gierend van de lach zaten ze op die Ikeabanken foto's te bekijken. Later kwam ik er achter dat ze het hadden over het huwelijk van de nefroloog met de secretaresse, wat stiekem had plaats gevonden tijdens een weekje Parijs!
Wat me ook opviel waren de vele brei- en borduurwerkjes die op de tafels lagen daar. Daar werd tijdens de koffiepauzes nijvere handarbeid verricht. O ja en de asbakken.................dat waren nog eens tijden. Er mocht nog gerookt worden!
"Ok", dacht ik, "ze hebben tenminste veel lol en creativiteit hier". Dat zegt al veel vind ik. Lol moet er zijn, er moet gelachen kunnen worden op je werk, hoe lastig en moeilijk dingen soms ook zijn: een lach heft de stress op en opent de deur voor ontspanning.
Na een zeer ontspannen sollicitatiegesprek met het toenmalige hoofd en mijn toekomstige collega's, die er gewoon bij zaten, kreeg ik een korte rondleiding over de afdeling.
Precies op de dag dat mijn wachtgeld zou aflopen, kon ik gaan beginnen op de dialyse; ik was gelijk aangenomen! Over timing gesproken ;).
Na afloop van het gesprek moest ik mijn nieuwe kleikleurige uniformen op gaan halen: dun en vaal van het vele wassen en zo statisch als de pest. Mhm, dat zou dus onderjurken dragen gaan betekenen, waar ik een gruwelijke hekel aan had, maar het was niet anders.
Tjongetjonge, wat een aparte wereld! En die wereld zou ik over 3 dagen gaan betreden................
Geen opmerkingen:
Een reactie posten